Mar cainteoir Gaeilge na hAlban, biodh an cainiuint aitiuil seo go ana cosuil a cuid teanga fein, no is é sin an mead a duirt uncal do mo chuid agus mé i mo paiste beag, thartfa seacht bliaina d’aois. Cha raibh sé abalta an Gaeilge Atha Cliath den fear an phoist (mar a duirt sé) a thuigbheal chomh maith leis an teanga de iascairi Albanacha a bheas ag cuir isteach leis an cuan ó am go h-am.

Dun nan Gall

Far a bheil a’ Ghàidhlig sgrìobht air na creagan
an sin dh’fhan i,
is pàisdean luideagach ga caitheamh, a stiallan sgaoilte air na rubhachan an iar,
os cionn na mara
far a bheil grian na h-Eireann a’ dol sios,
is grian Ameireagaidh ag èirigh le èigheachd’s caithream

Cha bheathaich feur a chànain seo
chan fhàs i sultmhor an guirt no ‘n iodhlainn;
fòghnaidh dhi beagan coirce ‘s eòrna,
cuirear grad fhuadachachd;
chan iarr i ach, cleas nan gobhar, a bhith spoghail
os cionn muir gorm, air na bideanan biorach

Gus an tog a’ chlann luideagach leoth’ i
air bàta-smùid a Shasainn,
no a Ghlaschu, far a fiagh i bàs,
an achlais a peathar –
Gàidhlig rìoghail na h-Albann ‘s na h-Eireann
‘na h-ìobairt-reite air altair beairteis.